„Pulpet i Prudencja. Smocze Pogotowie Przygodowe.” (Wydawnictwo ZNAK 2010, 176str.) to najnowsza książka dla dzieci autorstwa Joanny Olech. Jest to druga już książka o smokach ale tym razem, jest ich (smoków) znacznie więcej.

Pompon (to o nim była pierwsza książka - „Pompon w Rodzinie Fisiów” ZNAK 2007) poznaje Pepsikolę, z którą później się żeni i ma dwójkę dzieci – bliźnięta – Pulpeta i Prudencje. Rodzina mieszka w mieszkaniu na Wawelu, zaraz obok smoczej jamy.

Małe smoki, choć niektórym wyda się to nietypowe, chodzą z innymi dziećmi do szkoły, które wcale nie dziwią się, że w ławce obok siedzi ktoś "inny". 

Od początku towarzyszy im pytanie, czy są jeszcze jakieś inne smoki i szukając odpowiedzi, wybierają się do Transylwanii - regionu, w którym podobno kiedyś żyły smoki.

Czy znajdą tam swoich krewnych? 

Książka o smokach uczy nas tolerancji, otwartości i delikatnie pokazuje nam pozytywne aspekty feminizmu.

Cuentacuentos

Nie wiem, może jestem jeszcze z pokolenia dzieci wychowywanych na bajkach i opowieściach, w których dobro zawsze górowało, naprawdę nie wiem. Dziwię się rodzicom, którzy pozwalają, aby ich dzieci czytały takie książki.

Przyłapałem się tutaj na czymś, o czym bym nigdy nie pomyślał. Mianowicie przyłapałem się sam na nagłym negowaniu swoich poglądów, że dzieciom trzeba na wszystko pozwolić i pokazywać im dwie strony życia – czarną i białą lub raczej grzeczną i grzeszną. Jednak teraz chyba będę musiał zmienić coś w moim pojmowaniu.

Nienawidzę nienawiści, nienawidzę kłótni, nienawidzę sporów, nienawidzę rywalizacji. Jednak nie mówię o rywalizacji w zmaganiach sportowych itp. Mówię tutaj o rywalizacji między dziewczynami, a chłopcami. Mimo, że obecnie w przedszkolach czy wczesnych latach szkolnych obserwuję tworzenie się obozów niegrzecznych chłopców i zadufanych dziewczynek, które ciągle ze sobą rywalizują, wydaje mi się to obce. Chodziłem do malej podstawówki na wsi, większość dzieci znałem już z przedszkola i dziś wydaje mi się, że nigdy (no może prawie nigdy), nie dochodziło pomiędzy nami do takich podziałów. Zawsze wszyscy bawiliśmy się razem – czasami w gangsterów i policjantów, a czasami w dom, rodzinę czy szkołę i nigdy nie mieliśmy problemów z tym, że jedne zabawy były wymyślane przez dziewczyny, a drugie przez chłopców. Wręcz przeciwnie. Uważam, że to pomogło nam się lepiej poznać, zbliżyć do siebie, nauczyć kontaktu. Jednak - jak już wcześniej wspomniałem - obserwuję, że to się zmienia.

Mam dużo młodszych kuzynek i kuzynów, i od dłuższego czasu obserwuję jak wyglądają ich zabawy, kontakty. Na ogół polega to na tym, że chłopcy idą bawić się swoimi samochodami, a dziewczynki idą po swoje lale, a po chwili zaczynają się kłócić, mniej więcej tak:

Dz: Moje lalki są najfajniejsze!
Ch: Nieprawda! To moje samochody są najfajniejsze!
Dz: Głupi jesteś! Moje lalki są piękne i różowe i płaczą i jedzą i śpiewają!
Ch: Ty jesteś durna! To mój samochód jest świetny i jest na pilota i ma świecące migacze i ma klakson, a nawet syrenę!

ITD. ITD.

Jest to dla mnie coś obcego i bardzo niepokojącego.

Po przeczytaniu książek Franceski Simon, zdałem sobie sprawę z tego, że nie jest to dziwna zmiana w naszych dzieciach, tylko zupełnie inni bohaterowie przedstawiani w tzw. literaturze dziecięcej. Nie ma już Kubusia Puchatka, który bardzo kochał Krzysia, nie ma Bolka i Lolka, którzy mieli wspólną koleżankę Tolę i nie ma bohaterskich czynów Misia Uszatka. W zamian dzieci dostały bohaterów takich jak: „wyjęty spod prawa” Koszmarny Karolek, Ordynarny Olo, Muskularny Miecio i Chciwy Henio oraz (ich żeńskie odpowiedniki) Wredna Wandzia, Wybuchowa Wera, Śpiewająca Roksana i Jędzowata Jadzia.

Książki Simo, według mojej opinii, uczą nienawiści do płci przeciwnej, a także osób dotkniętych otyłością lub innym „kalectwem”. Pokazują zły wzór naszym dzieciom, a my, często nieświadomie, nawet nie wiemy jak to może wpłynąć na ich rozwój i późniejsze zachowanie. W „Koszmarnym Karolku” , jest również wiele przypadków, które (zaryzykuję stwierdzenie)namawiają do wyzyskiwania rodziców i nieszanowania ich. Często zdawałoby się, że są to tylko niewinne, głupkowate pomysły jednego z bohaterów, a nagle okazuje się, że nasze dziecko zaczyna go naśladować i pyskuje do nas, lub żąda zapłaty za to, że będzie się dobrze zachowywać, lub za posprzątanie zabawek czy odrobienie lekcji.

Jest to zła postawa i zły przykład. Dziwi mnie to, że opowieści Franceski Simon, wydawane przez ZNAK, zyskały taką popularność.

Cuentacuentos

Jest to debiutancka książka Krysi Zalewskiej i wydawnictwa Tres Piedras. Jak mówi sama autorka: „Chciałabym aby dzieci ją (książkę) czytały .Starsze mogłyby to robić samodzielnie, młodsze z mamą.”

Jednak według mnie, nie każdy zrozumie, o czym pisze autorka. Tym bardziej dzieci.

Na myśl nasuwa mi się „Mały Książę” – podobnie książka, bardziej odpowiednia dla dorosłego czytelnika – jednak książka Krysi Zalewskiej, to zupełnie inna kategoria, poruszająca inne warstwy naszego życia.

Jak to w bajkach na ogół bywa – miłość, przyjaźń i szczęśliwe zakończenia są pewnymi stałymi elementami – tak samo w tych bajkach spotykamy te wartości, ale pokazane w odmienny sposób. Zamiast śpiącej królewny o rumianych policzkach - mamy starą i grubą gospodynię, zamiast niebieskookiego blondyna na białym rumaku – starego, siwego drwala, który z ledwością utrzymuje siekierkę. Autorka nie boi się pokazać cierpienia, smutku, straty czy brzydoty. Sięga raz do sfery sacrum, następnie do profanum, a czasem robi to w taki sposób, że to co aktualnie jest piękne i cenione nagle może stać się brzydkie i odrzucające, i odwrotnie, to co kiedyś zdawało nam się być bezużyteczne, marginalne – nagle przeistacza się w coś dla nas ważnego i przez nas wielbionego.

Bezustanna podróż bohaterów w poszukiwaniu czegoś, co przyniesie im odrobinę szczęścia, przyjaźni, miłości, bo przecież tego potrzebuje każdy – matka, której dziecko zostało porwane przez wielkiego ptaka, stary drwal, który z braku siły odrąbał sobie stopę, stara, umorusana i przygarbiona kobieta szukająca skarbu dawno zakopanego, kobiety sunące z zakupami czy umierająca jaskółka.

Moja Mama powiedziała: „Czytam od rana i kiedy czytam, to jakby ktoś mi czesał myśli w środku...piękne”. I z nią się tutaj zgodzę, bo za każdym razem, gdy czytałem kolejną bajkę, nawet wielokrotnie ją powtarzając, w środku mnie samego, działo się coś dziwnego, nierealnego, a moje myśli buzowały, mnożyły się, a gdy już nie miały miejsca w środku, wydostawały się poprzez dreszcze i łzy.

Momentami dochodzę do wniosku, że autorka próbuje wywrzeć na nas całkowitą obojętność, poprzez to, że zdaje się jakby zawsze zachowywała spokój. Właściwie to nie zdaje  się, bo tak jest. Tak, autorka „zachowuje spokój, cokolwiek się zdarzy, nie pokazuje po sobie niczego, jest milcząca, niewzruszona jak nieme fasady miast dotkniętych klęską, jak staruszkowie na ławce w parku, przykuci do swych lasek i orderów, jak twarze nigdy nie odnalezionych topielców, tuż pod powierzchnią wody.” Jednak często ja, jako czytelnik nie mogę znieść tego przerażającego spokoju, który uda mi się zauważyć. Czasami pragnę złapać i rozszarpać cały świat, przez to, że nie zauważa on tego, że wszyscy chcemy doznać chociaż odrobiny ciepła, że każdemu jest ono potrzebne. Czasami mam ochotę porwać książkę i rozszarpać autorkę za ten jej spokój, za to, że mi to pokazała, że nie pozwala myśleć mi tylko o pięknie i moim własnym szczęściu.

Za tę książkę dziękuję i czekam na następną!

Cuentacuentos

Pewnego dnia Zielony na swej drodze natknął się na studnie. Gdy zaczął wołać spodziewał się odpowiedzi echa, jednak to nie echo mu odpowiedziało, a człowiek, który siedział na dnie studni.

Zaskoczony zaczął rozmowę i bardzo się zdziwił, że ktoś może od urodzenia mieszkać w studni i nie znać tego, co nas otacza. Postanowił pomóc mu w wyjściu z dna, aby Nikt mógł po raz pierwszy cieszyć się tym co prawdziwe.

„Zielony i Nikt” (wydawnictwo Bajka) to książka napisana znakomitą prozą przez Małgorzatę Strzałkowską, ale jej nastrojowy charakter podkreślają przede wszystkim wspaniałe ilustracje Piotra Fąfrowicza.

Autorka w doskonały sposób pokazała tutaj samotność człowieka i jego potrzebę kontaktu z innymi. Nikt ryzykując swoje zdrowie, a nawet życie, wspina się po stromej ścianie studni z potrzeby płynącej z głębi serca, z potrzeby bliskości. Wcześniej, podobnie jak mieszkańcy jaskini Platona uważali cienie na ścianie za jedyne istniejące rzeczy, uważał on swoją studnie za jedyne istniejące miejsce, ale Nikt był filozofem, odkrył prawdę i istnienie cudownego świata.

 

Cuentacuentos